"Lubię" to, że kiedy wszystko zdaje się być ok, mój mózg mówi nagle: ej, a co jeśli twoja kotka ma raka? Co jeśli teściowa jest na ciebie obrażona? Co jeśli wyjdzie grzyb na ścianie w korytarzu...?
Przyglądam się temu i niby wiem, że to tylko czysta neurobiologia i że tak działa mózg człowieka z traumami, chorobami psychicznymi itp., ale jakoś to mierzi... Na szczęście nauczyłam się odcinać takie myśli, chociaż bardzo mocno próbują do mnie przypłynąć.
No ale co mogę zrobić - zajmuję czymś ręce, kończę rysunek i grzecznie biorę leki, żebym mogła normalnie spać.
Jeszcze muszę nakarmić wieprzki i puścić zmywarkę i raczej o tym staram się myśleć. W każdym razie Lerivon łyknięty.
Ale czasem mnie to rozwala, że nasza psychika to niewiele ponad zbiór traum i schematów - a i tak mam szczęście należeć do wąskiego grona tych, którzy w ogóle mają tego świadomość...
